kaas!!!

Heb net een bericht geschreven aan een stel van mijn collega Sawadee reisleiders over een kaasfabriekje gerund door Masaai-vrouwen ergens langs de weg tussen Nairobi en Arusha. . . .

Daar ben ik gisteren met mijn tweede groep langs gegaan. We hebben foto's bekeken (de kaasmakerij mogen we niet in vanwege de hygiene), kaas geproefd en kaas gekocht voor onze kampeerweek.

Hardstikke leuk én lekker!

Ik kwam achter het bestaan doordat ik de eerste keer in Arusha een nederlandse ontmoette die dit project begeleid, je begrijpt met nederlandse toeristen moet je er dan wel langs!!!  Het was even zoeken en uiteindelijk is iemand in de bus meegereden om ons er tebrengen, maar het was de moeite waard. Meer info trouwens op http://www.engiteng.com

Mijn tweede groep dus alweer . . . . en inmiddels 3,5 week sinds ik vertrok . . . . Het gaat hard en er gebeurt veel!

Nederland verliest zomaar de finale van de WK . . .  (Sorry jongens, doet het nog steeds pijn??) Die finale hebben we met zo ongeveer alle nederlanders die in Arusha wonen en waren bekeken op grote schermen en met veel bier in de Greek Club in Arusha. Daar kreeg ik nog wel even een hartverzakking van . . . . ik had een bus geregeld en de groep helemaal in het oranje met 'bee'ssies en oranje boa's . . . . Hradstikke druk voor de Greek Club en op de deur een bord met 'besloten bijeenkomst, kaarten uitverkocht'! Ik had niet begrepen dat we kaarten moetsen hebben, men zei dat het voor alle nederlanders was . . . . . .  Even mijn relaties in de strijd gegooid (de naam genoemd van de nederlandse eigenaar van de lodge waar we sliepen). Prompt kwam er een nederlandse meneer tevoorschijn die even een praatje maakte met iedereen om te testen of we echt nederlands waren en voor ik het wist stond iedereen binnnen!!! Pffffffff. Was een leuk gebeuren, maar na de wedstrijd wilde de hele groep ineens naar huis ???!!!?????

Gelukkig zijn ze er nog wel overheen gekomen . . . .

Er wordt vlak daarna een bomaanslag gepleegd in een land in de buurt (Uganda?) met 20 doden. Gevolg: de controles aan de grens in Kenia worden verscherpt . . . Ineens worden er foto's gemaakt en vingerafdrukken van beide handen genomen bij binnenkomst in het land. Ook bij vertrek foto's en extra controles!

En ik ben nog niet weg of er is lekkage in mijn keuken! Alweer helemaal geregeld door vrienden en familie!! Het geld van de verzekering staat inmiddels al weer een week op mijn rekening!! Geweldig te merken dat er zo'n vangnet is!! Sorry, maar vooral hardstikke bedankt!!!

Er is ongetwijfeld nog veel meer gebeurt waar ik me helemaal niet bewust van ben en inmuiddels zijn ook de eerste zussen weer terug van vakantie . . . .

Mijn eerste groep dus ook alweer 5 dagen . . . Inmiddels zit ik met de tweede groep alweer in Arusha. Het is erg leuk én tot nu toe hard werken geweest. Zo'n eerste keer moet je toch alles ontdekken en je weg weten te vinden, heeeeeel leerzaam! Gelukkig was de eerste groep enthousiast en zijn ze tevreden naar huis gegaan.

Grappig hoe elke groep z'n eigen kenmerken heeft . . . . de eerste groep was de minimum leeftijd 12 jaar (pubers, dus), was grotendeels voor het eerst op zo'n verre reis en hield van het goeie leven. Dat neemt zo zijn eigen dynamiek met zich mee . . . . .

Bovendien ben ik me er daardoor van bewust geworden hoe intensief en spannend dan de eerste dagen zijn . . . Pas na een week was iedereen ontspannen, voortal aan de kinderen kon je dat goed merken.

De groep die ik nu heb is veel bereisder en de kinderen zijn jonger. Ook spannend voor iedereen, maar toch heel anders! Met deze groep heb ik ook dee eerste afwijkingen van het programma al achter de rug . . . . . De eerste avond een heel ander (5 sterren)hotel in Nairobi, omdat het andere hotel vol zat met atleten voor de 'African Atletics Championship' die op dit moment in Nairobi worden gehouden. (Heel leuk om te zien hoe men in 'kroegen' op schermen de spelen meekijkt en meeleeft! Kenianen kunnen nou eenmaal goed rennen en winnen dus de nodige medailles.) In Arusha hebben we 2 verschillende lodges, wat dus betekent dat er vanochtend weer koffers ingepakt moesten worden . . . . . Bovendien bleken er bij aankomst gisteren niet genoeg kamers te zijn (andere gasten waren door ziekte langer gebleven) en 1 familie en ikzelf moesten in ingerichte tenten slapen . . . op zich mooi ingericht en goed georganiseerd, maar koud (we zitten in de bergen en het is hier een sluk kouder dan in Nederland!), zonder stromend water erg leuk opgelost met een emmer in de boom die de douche van water voorziet) en een chemisch campingtoilet . . . Dan merk je dat een groep gewend is ver te reizen en er het leuke van in kan zien.

Inmiddels is het tijd om te gaan eten . . . . Om zeker et zijn dat deze blog ( dan eindelijk) op mijn site komt laat ik het hierbij . .  .

Liefs en tot de volgende keer (kan even duren door safari . . . . wat heb ik het toch slecht . . . )

Wilma